Jezelf bijeenrapen als je lichaam pijn doet en vermoeid is, je geest zwaar voelt, als je huilt en je weet eigenlijk niet waarom, is niet evident. Of toch?

Je weet dat je moet toegeven aan je-Zelf maar er zijn ‘de verplichtingen’ die eigenlijk geen verplichtingen zouden moeten zijn en je weet dat. Er zijn de ‘dingen’ die je niet kàn uitstellen en waar je als een berg tegenop ziet maar waar je je laatste restje energie voor gaat gebruiken ook al kan dat eigenlijk niet meer. Doorgaan, desnoods en ondanks je-Zelf. Zo hebben we dat geleerd. En de emoties? Ach, weet je…

Om echter daar te komen open je je in het verleden opgebouwde trukendoosje en daar komt, bijna zeker, een of andere bekende stem uit.

“Je hebt geen reden. Je hebt een dak boven je hoofd, eten, kleding, je hebt een lichaam dat ondanks alle mankementen functioneert. Wees dankbaar!”

Dat is allemaal waar en ook niet ter discussie. Maar het is de ondertoon waarmee dat trukendoosje spreekt. De sfeer waarin het door je heen gaat. Vanwaar komt die stem? Hoe klinkt ze? Hoe voel je je als je ze hoort? Heb je al eens echt geluisterd?

Is het een autoriteit uit je leven? Klinkt het vermanend, verwijtend? Voel je je schuldig, klein?
Was het de no nonsense zweep die korte metten maakte met zogenaamde ‘zwaktes’ en je wil harden voor jouw bestwil?
Of waren het woorden van wijsheid, gesproken door een liefdevolle stem die geen eisen stelde? Die een vrijblijvende suggestie deed, een eventuele keuze?

Nu in dit moment, is alles aanwezig. De vermoeidheid en mankementen, de wijsheid en de liefde. Het is nodeloos om de verwijten en stemmen te negeren of als niet aanwezig te wensen, des te harder schreeuwen ze om aandacht. En ja, ook het willen is erbij, alsook het niet willen. Alles is in het nu. Ook je adem.

Zoals je niet kunt ademen in het verleden kan je dat ook niet in de toekomst. Ademen kan alleen in het nu en als je naar de stem van je adem luistert, naar het in … uit en in … en uit en … in … voel je de magie van alles dat is. En ergens op een onbewaakt ogenblik word je als het ware weer bijeen geraapt, pas je weer in elkaar. Wonderlijk eenvoudig.

En die ‘maar’ die opkomt, laat hem. Hij vindt zijn weg ook zonder jou, daar kan je van op aan.

Daisy Was🌱

Ik kreeg mezelf ’s avonds nog net zover dat ik een lekkere bami maakte van de voorgesneden groenten die ik een uur voordien toevoegde aan mijn winkelmandje, vergezeld door een banaan, mandarijntjes, courgette, paprika, Griekse yoghurt en gepofte spelt.

Een grote voetafdruk inderdaad maar ik was niet schuldbewust genoeg om te kiezen voor koolsoorten, rode biet en appels. Ze trokken me niet aan. Ik wilde licht en kleur en zon. Of dat weerspiegeld in alles wat in de supermarkt aan betaalbare prijzen te verkrijgen is, is nog maar de vraag. Ze doen anders aardig hun best om die illusie hoog te houden. Voor de biologische varianten heb ik niet hard genoeg gewerkt vrees ik, mijn portemonnee is te dun voor al die (h)eerlijkheid op mijn bord.

Maar de bami en het bijbehorend wijntje waren lekker en ik zapte de avond televisiekijkend weg. Sloom kwam ik de luie zetel uit en liep het terras op om naar de volle maan te kijken. Ze was nog verscholen achter de gebouwen. Ik ademde het licht in dat weerkaatste op de bomen en gevels, te moe om mijn jas aan te trekken en de nacht in te lopen in de vinnige wind die speelde met overgebleven bladeren en achtergelaten afval.

Op weg naar mijn slaapkamer werd ik een energiestroom gewaar. Al dat luieren, dacht ik verbaasd, was blijkbaar ontspannend. In het volgende moment werd ik me heel diep bewust van de energie die stroomde.
Ik voelde de maan!
De maan was in mijn huis! Niet door de ramen, niet door kieren of spleten, ze was gewoon in mijn huis en in mijn lichaam. Ik voelde en zag letterlijk haar aanwezigheid, er waren geen gescheiden vormen. En al had ik dat nooit eerder zo aanwezig gevoeld en gezien, het was volkomen normaal.

Eindelijk, dacht ik rustig, kleedde me om en kroop onder het dekbed. Ik voelde me veilig. Wat was dat lang geleden. Ik voelde letterlijk de warme, zachte omarming door elke cel in mijn lijf en geest. Datgene wat ik gezocht had in de wereld, wat ik behaagd had om het te houden, wat ik weggeduwd had uit vervaardheid, wat ik gezocht had heel diep in mezelf, wat ik opgegeven had, was helemaal aanwezig in al haar betoverende schoonheid, in al haar eenvoud.

Dat de maan mij omarmde zou haar eigenlijk onrecht aandoen want het was zoveel meer. Maar je kan niet van meer spreken als meer een begrip is dat onmogelijk de eenvoud omschrijft. Geen woorden die de alomvattende aanwezigheid kunnen omschrijven. Een poging, toch. Aanwezigheid … ‘Aan in Wezen’ … het licht was aan in Wezen.

Eindelijk, ik voelde me veilig en iets van lang, oh zo lang, lang geleden gebeurde. Ik viel in een diepe slaap voor enkele echt aaneengesloten uren en in het allereerste ochtendlicht net voor de maan verdween, droomde ik van een reis en kwam ik thuis.

Daisy Was 🌱