Niet iedereen zal het met me eens zijn maar voor mij klinkt ‘mogelijkheden’ als een degelijk Vlaams woord, stevig onderbouwd met regels en goedkeuring.
In het Engels wordt ‘mogelijkheden’ vertaald als ‘possibilities’ en wordt het ineens een stuk speelser. Het klinkt als touwtjespringen of een spelletje ‘elastieken’. Ken je dat nog?

Wij speelden dat spel vroeger op de speelplaats, elastieken. Het was een werkwoord of een speelwoord eigenlijk, rekbaar, uitdagend en in beweging. Ik snapte er niets van maar was heel gefascineerd door de behendigheid waarmee andere kinderen ermee toverden. Als ik het zelf deed raakte ik hopeloos verward en dus stond ik liever op een veilige afstand toe te kijken.
Toen vertaalde ik mijn onkunde om te elastieken als een tekortkoming, als in ‘niet goed genoeg’. Ik begreep niets van het spel en kon niet meedoen met de rest. Dat niet iedereen als een speler op het veld moest staan en dat dat normaal en helemaal oké was, behoorde toen nog niet tot mijn mogelijkheden.

Nu, zoveel jaren later, kan ik nog steeds niet elastieken en heb ik ook geen ambitie in die richting. Maar ik vind wel steeds meer rust in het bewustzijn dat ik niet altijd op het veld hoef te staan, laat staan het te begrijpen. Dat ik kan toekijken en gefascineerd kan zijn, iets magisch kan vinden en daarvan kan genieten. Dàt, heb ik ontdekt in mijn leven, is een zalig talent om te beleven.

Het is oké om niet mee te spelen als je het spel niet vertrouwt en het is oké om eruit te stappen zonder je te excuseren. Het kan soms even of zelfs een leven duren om de mogelijkheid van falen en opnieuw proberen te omarmen, op of naast het veld. Als je aan het eind van je leven terugkijkt kan je niet zeggen dat je geen mogelijkheden gehad hebt als mens.

Want hoeveel keuzes heb je wèl gemaakt in je leven? Hoeveel paden heb je bewust en onbewust gekozen? Hoeveel talenten en mogelijkheden heb je wèl gebruikt in je leven? Op hoeveel velden heb je al gestaan? Sommigen waren, en zijn nog steeds, zo vanzelfsprekend dat je je er niet bewust van bent. Maar allemaal hebben ze je hier gebracht, in het hier en nu. En je hebt het nooit helemaal alleen gedaan, er waren altijd andere spelers op of naast het veld die iets hetzelfde deden. Het kan jammer zijn dat je het niet gezien hebt maar heel misschien was dat nodig. Het alternatief zal je nooit te weten komen.

De mogelijkheden waarvan je dacht dat ze buiten je lagen blijken uiteindelijk gewoon door alle lagen heen te sijpelen als zuurstofrijk, leven gevend water, in wezen onbeperkt. Het uitgeput zijn van mogelijkheden duidt er alleen maar op dat de vorm verandert omdat het hele plaatje verandert en dan ben je met je oude mogelijkheden niets meer.

Zie je, het is zoals met het woord zelf. Die degelijke Vlaamse ‘mogelijkheden’ mogen wat  meer speelse internationale ‘possibilities’ krijgen. Of als het je beter ligt, een beetje meer  … ‘chance’.

Daisy 🌱