Ik reed langs het kanaal naar huis na een, laat het me een bijzondere, namiddag noemen.

Ik heb kippetjes ‘gedreven’. Echt. Ik had er schik in. Je weet wel, zoals je schapen drijft. En ze waren zo lief, alle drie. Ja oké, het was kleinschalig maar toch hé, het was wel belangrijk voor de kippetjes want die waren heel even de weg goed kwijt!

En toen, op weg naar huis, heb ik iemand op de kast gejaagd in een reddingsactie van een reisduif.

De duif zat op de weg langs het kanaal en liep moeizaam voor mijn auto uit. Ze vloog niet weg. Ik stond ondertussen ongeveer stil met mijn vier pinkers in actie om haar te laten oversteken.

Komt er een auto achter me aan toeteren terwijl hij me al van ver gezien had want hij vertraagde al lang voor hij bij me was. Ik had zo’n zin om mijn middelvinger op te steken maar herinnerde me net op tijd dat je daar het tegenovergestelde mee bereikt.

Dus zwaaide ik mijn rechterarm omhoog met een instante boosheid die zo hard door de lucht gesmeten werd dat de bestuurder achter mij energetisch recht tegen zijn voorhoofd geraakt werd, daar ben ik zeker van!

Eigenlijk kon hij me gewoon niet voorbij want ik ‘dreef’ de duif met mijn auto naar de berm aan de kanaalweg. Er was verder geen mens te bespeuren.

De duif bereikte de goot, ik ging aan de kant en de autobestuurder achter me reed voorbij met grote verontwaardiging op zijn gezicht. Het kon me niet schelen, ik had de duif gered van een vreselijke dood.

Nee, het verhaal is nog niet voorbij. Ik stapte uit om de duif verder weg te leiden van het mogelijke gevaar. Ze keek me aan, zo van opzij weet je wel, kopje schuin, één oog op mij gericht.
Ze stapte vermoeid een beetje verder. Ze was geringd en haar hals blonk als een edelsteen in de zon. In mijn achterhoofd hoorde ik dat liedje van oh mijn blauwe geschelpte … of zoiets.

Toen dacht ik aan het koekje dat ik bij de koffie had gekregen die namiddag! Bingo, dat was een geniale inval! Ik opende de verpakking en dacht toen: ‘Werkelijk!!! Of àll the cookies in the world!’
Je moet me kennen om dit te begrijpen. Het was een koekje gedraineerd in kokos. Jakkes!!

Dapper brak ik stukjes af en strooide ze uit op weg naar het jaagpad. De chocolade smolt in mijn vingers en de geur van de kokos walgde in mijn neus. De duif echter weigerde er ook maar één stukje van te eten. Misschien was ze ook wel allergisch voor kokos!!!

Uiteindelijk dreef ik haar tot aan het jaagpad. Ze keek me nog een laatste keer aan, spreidde haar vleugels en verdween toen in een miraculeuze, dubbele regenboog die achter ons boven het water was verschenen. Wat een onvoorstelbaar, prachtig geschenk 💜

Eenmaal terug op weg naar huis tintelden mijn vingers als reactie op de kokos en reed ik met het raam wijd open tegen de geur mijn huisje tegemoet.

Boven de kokos echter, rees een ander tintelend gevoel uit. Ik had een leven gered. En de rest, dat zou wel goed komen.

Daisy Was

De zon was zich al aan het voorbereiden op een rustige overgang toen ik het hek aan het bospad opende en de mensen in het park achter me liet.

Heel bewust liet ik daar ook het idee achter dat mijn verstand met trots gecreëerd had en verkondigde alsof het de waarheid was. Of ik even wil vertellen welk idee? Hemeltje lief, nee, je kent zelf voorbeelden genoeg, geloof me. Dat je iets niet kan bijvoorbeeld of dat je niet goed genoeg bent omdat …, of dat je beter dat andere kan doen ook al wil je eigenlijk dat ene. Vul maar in, je verstand heeft er verstand van, echt.

Ik liet het idee van mij dus achter bij het hek en wentelde me in honderd tinten groen, versierd met wilde voorjaarsbloemen waar de bijtjes, libellen en allerlei insecten doorheen zoemden op zoek naar nectar en een partner.
In de vijver bliezen mannetjeskikkers luidruchtig hun ego op en sprongen heel stoer en doelgericht op de vrouwtjeskikkers af. Die waren daar niet altijd mee opgezet en verdwenen dan tussen de waterpest, waarna de mannetjes doodleuk hun gezang opnieuw inzetten in een nieuwe poging om hun genen voort te zetten.

Het was magisch om naar het aanzwellende kikkerkoor te luisteren en heel lang stond ik muisstil. Niet zoals de muizen zelf want die hadden het vreselijk druk met heen en weer lopen doorheen een dik bladerdek dat bewoog alsof het elk moment in zijn geheel zou gaan verhuizen.

Omdat mijn lijf weer wilde bewegen, wandelde ik verder langs de nieuwe lichting varens die voor mij altijd verbonden zijn met een wereld vol elfen, lichtwezens en avonturen. Kijk maar eens volgende keer. Als je ze eenmaal gezien hebt laat het je nooit meer los. Heerlijk.

Net voor het hek weer in zicht kwam en ik rustig stond te genieten van deze wonderlijke wereld, zag ik plots twee heldere ogen die me onderzoekend aankeken. Mijn hart klopte sneller. Oohhh, een ree op mijn pad! Prachtig!
Maar heel misschien, ik weet het niet zeker hé maar het zou zomaar eens kunnen, was het andersom en dacht zij, oohhh een mens op mijn pad! Prachtig!

Mijn verstand dat braaf had zitten wachten bij het hek aan het bospad keek me even aan over haar grote leesbril en zuchtte.

Ik zei niets en terwijl we samen in deze uitzonderlijke stilte naar de parking liepen, pinkte de zon een oogske recht in het bladerdek en verwelkomde de schemering die op de drempel stond met de nacht al in zijn achterzak.

Daisy Was