Ik zit aan mijn schrijftafel. De behoefte was groter dan de blokkade. Ik werkte me er doorheen zonder te weten waar ik zou uitkomen. Het verrast me namelijk iedere keer weer.

Op de tafel liggen tussen de schrijfschriften, een kop koffie, krachtige stenen, tere bloemen, gekrabbelde notities, een brandend kaarsje, potloden en pennen. Daartussen ligt een brief en een extra geschenkje dat ik van Eveline Geraerts en haar, mijn, onze – ja, dat is het, onze – engelen van het licht, kreeg.

De brief is ondertussen gebruikt, heeft een scheurtje, ezelsoren en wat kreuken hier en daar. Dat komt omdat ze meereizen doorheen mijn huis, deze engelen verpakt in woorden en tekeningen. En soms, niet altijd, ben ik me bewust van hun aanwezigheid, als ik afdaal in de warmte van mijn eigen menselijkheid.

Ze doen niet mee aan kant- en klaar en laten me zoeken naar de ingrediënten voor een recept dat misschien bestaat maar nog geen vorm gekregen heeft tot op dat eigenste moment. En als ik denk dat ik niet weet waarnaar ik nu eigenlijk op zoek ben, de twijfel hevig toeslaat en het hardnekkig toch buiten me wil vinden, roepen ze me terug naar een herinnering die in mij leeft en meer dan eens letterlijk voor mijn neus ligt, zoals de brief en het geschenkje. Dan is het aan mij om te kiezen. Een keuze die soms zo ambetant kan zijn dat ik opsta en zeg: “De groeten!”

Maar dan zijn er die keren dat de keuze intens bevrijdend is en zo verrassend mooi. Want als ik de weg naar binnen vind is dat niet omdat ik iets doe, wel omdat ik simpelweg geleerd heb om op dat moment er helemaal te zijn.

Elke stilte waarin we afdalen is een beweging naar binnen. En elke beweging naar binnen is een nieuwe weg naar buiten.

Daisy Was

Nieuwsgierig gaf ik me op om dit boek te lezen en een recensie te schrijven. Nieuwsgierigheid is een toegevoegde waarde, het maakt het leven veel, hoe zal ik het zeggen … plezanter.

De titel “How to stop feeling like shit”, is een vondst, de eenvoud zelf. Dit is waarnaar een grote groep mensen op zoek is. Hoe hou ik op met onzin en creëer zin. Zin in het leven, meer bepaald zin in je eigen leven. De cover van het boek is lichtvoetig en stoer zoals het boek zelf. Praktische no nonsense met een twist. Het duurt dan ook niet lang eer ik dingen herken uit mijn eigen leven.

Sommige boeken in deze lijn hebben een ondergrond in gebiedende wijs maar Andrea Owen prikkelt je om je eigen wijsheid aan te spreken en biedt een variatie aan mogelijkheden om te kiezen, uit te proberen en – zucht van opluchting – er vooral je eigen tijd voor te nemen.

Geen transformaties door middel van superpowers in drie dagen. Nee, met je voeten gewoon op de grond, in je eigen dagelijkse leven.

Verfrissend staat er op de achterkant van het boek en dat is wat ik er ook van vind. Het maakt zin weer fris!

Daisy Was

Met dank aan Kosmos Uitgeverij voor het creëren van mogelijkheden.

De vuurwerkgeluiden verstommen, langzaam keert de rust weer. Ik blaas de kaarsjes uit, één voor één en trek de stekker uit het stopcontact. De kerstboom ontspant. Ik kijk nog een keer om aan de deur om me te vergewissen dat ik geen lichtjes heb laten branden. Het is donker.

Nu ja, donker is het hier nooit met alle straatverlichting op hoogte van mijn ramen. Net zoals het nooit stil is op de weg naast de deur. “Je leert ermee leven”, vertelden ze me toen ik hier kwam wonen. Ik weet het niet, of ik ermee leerde leven. Regelmatig merk ik op dat ik de stille seconden tel tussen het wisselen van de verkeerslichten en word ik herinnerd aan de tijd waarin stilte ook stilte was. Toen ik de meikevers hoorde ritselen in de lente, de leeuwerik in de zomer heel hoog in de lucht kwetterde en ik de bladeren in de herfst op de grond hoorde vallen, waartussen de kraaien druk in de weer waren met het zoeken naar insecten. Ik hou van de stilte van de natuur die eigenlijk nooit stil is.

De tv had vanavond  luider dan normaal gestaan om Tijger te beschermen tegen de knallen in de buurt. Samen met zijn toenemende hardhorigheid hielp het om hem dit jaar niet onder het bed terug te vinden met wijd open ogen, starend van angst. Achttien wordt hij in het voorjaar, mijn geliefde katertje. Hij liep voor me op naar het bed via het opstapje en nestelde zich naast mijn hoofdkussen. Zachtjes, om hem niet op te schrikken, trok ik het dekbed een beetje weg en stond toen even voor me uit te kijken. Er gebeurde iets.

Er veranderde iets in mezelf en ik bespeurde een voorzichtige, innerlijke glimlach die zich een weg baande naar mijn gezicht . Mist trok weg uit mijn hoofd en de zwaarte die zich in de druk van de decembermaand verzameld had, kreeg zuurstof, vond een weg naar buiten. “Het is voorbij”, zei ik, deels tegen Tijger en deels tegen mezelf. Vooral tegen mezelf. “Het is voorbij”.
Ik zuchtte. Mijn schouders ontspanden zich voor zover ze dat nu al konden en opgelucht haalde ik adem. Ik had ze overleefd, de donkerste dagen van het jaar.

Op mijn nachtkastje brandden kleine lichtjes, genesteld tussen dunne takjes in een bodempje sneeuw. Een elfentafereel onder een glazen stolp. Ze maakten deel uit van de kerstversiering in de woonkamer maar ik vond ze zo feeëriek dat ik ze wilde zien als ik in slaap viel. Of beter, als ik wakker lag. Ze brachten me terug naar de wereld van de bevrijdende beginnersgeest. Met mijn wang tegen een spinnende Tijger liet ik de wereld voor wat ze was en viel in slaap.

Vanochtend, het was nog donker op deze eerste dag van het nieuwe jaar, besloot Tijger dat het tijd werd om op te staan en wandelde over me heen zoals gewoonlijk, liep naar de woonkamer met klaaglijk gezang en kwam terug om zich luid spinnend naast mijn hoofd weer neer te vleien. Ik murmelde even, aaide een keer zijn zachte vacht en dommelde weg in levende dromen. Een beetje verward werd ik wakker toen het lichter was buiten. Langzaam kwam ik uit mijn droom. Het was een heel oud afscheid, onhandig en onwennig maar oh zo helder. Een nieuw begin met beloftevolle krachten. Ik keek naar de stolp met haar gedoofde licht en zei stilletjes: “Dit was het dus, mijn van oud naar nieuw.”

Ik wilde me nog even wentelen in mijn warme bed en hoorde een langgerekte miauw uit de keuken komen. Iemand had honger. Ik sloeg de dekens van me af, trok mijn kamerjas aan en met elke stap die ik naar de keuken wandelde, wenste ik iedereen een krachtig & zacht hart voor 2019.  

Daisy Was